Το πρόβλημα με το δεπυ και το συναίσθημα

Όλα αρχίζουν και έρχονται σαν απανωτές σφαλιάρες σε πολύ μικρή ηλικία. Σε εκείνο το πρώτο καρδιοχτύπι που θα μάθουμε αργότερα πως δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ γιατί δεν μας το επιτρέπει η φύση μας. Τότε που θα πλανταζεις τα βράδια από το κλάμα κι ας είσαι ακόμα Δημοτικό. Κάποιος νορμάλ με κάθε δίκιο του θα γελάσει και θα το βρει αστείο. 

Αυτό που δεν γνωρίζει όμως είναι πως το δεπυ δείχνει τα πρώτα του συναισθηματικά δόντια. Αυτά που για την υπόλοιπη ζωή τα δαγκώνουν αιματηρά. Και ο έρωτας και η αγάπη γίνονται άρρηκτα δεμένα με το είναι ολόκληρο και κάθε περιπέτεια γίνεται δυνατή και χωρίς επιλογές. 

Θυμάμαι πρώην να ρωτά αν μετά από τόσα χρόνια έχω ξεπεράσει τις προηγούμενες και το συναίσθημα σκάει και ψέματα δεν μπορώ να πω εύκολα σε αυτά. Μια αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ. Πάντα θα υπάρχει κάτι. Χωρίς να γίνεται εμπόδιο κάποια στιγμή. Με το δεπυ ξέρεις, η αγαπάς η όχι η στα σκάει ο έρωτας και δεν ξέρεις που πας η φίλοι και τα λέμε. 

Τα συναισθήματα μας είναι τόσο δυνατά που όλοι έχουμε μια τύπου ναρκωτική εξάρτηση. Έτσι για να καταπραυνουμε τον κόσμο μας, να μην σκεφτόμαστε τόσο έντονα χωρίς σοβαρό λόγο.

Είναι συναρπαστικό βέβαια, όταν γουστάρεις θα δημιουργήσεις σενάρια για προηγούμενες ζωές, για αστέρα για οτιδήποτε δικαιολογεί αυτή την εμμονή που βιώνεις χωρίς να το περιμένεις. Και η άλλη στον κόσμο της, αδιάφορη, έκανε το παιχνίδι της και τώρα προσπαθείς να βρεις έναν τρόπο να ξεκολλήσεις. Αδύνατο δυστυχώς. 

Μόνο κάποια στιγμή αφου σε τιμωρήσει η σκέψη σου θα έρθει ένα πουφ και θα χαθούν όλα. Σε κάποια χαζή ανόητη στιγμή... 

"Μα και εσύ βρε παιδί μου μια κουβέντα δεν είπες". Είπα, ίσως μαζεμένα ίσως και όχι, δεν ξέρω. Ξέρω πως προχωρούσε δεν θα ήξερα πως να μην μου γίνει μεγαλύτερη εμμονή. Κρατάς λοιπόν αποστάσεις και σε νομίζουν απόμακρο, και αδιάφορο γιατί δεν ξέρουν τι κρύβεις. 

Πόσο θα προστρέξεις και τι ιστορίες θα φτιάξεις. Μέχρι να βρεθεί εκείνη που δεν θα παραπλανηθεί από το "θέατρο" της αδιαφορίας και τότε την πάτησες άγρια...